Ο κύκλος…

Ο κύκλος είναι μια ατέρμονη διαδρομή φτιαγμένη από άπειρα σημεία. Τα πάντα είναι ένας κύκλος, που άλλε φορές τον ολοκληρώνουμε και άλλες φορές μένει ανοιχτός. Η σχέση ενός αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του δε θα μπορούσε να μην ακολουθήσει αυτό τον κανόνα. Ένας κύκλος, μια διαδρομή γεμάτη από “σημεία”, τα οποία μπορεί να είναι γεμάτα από “στάσεις” που καθορίζουν τη διαδρομή αυτή μέσα στο χρόνο και τη διάρκεια. Η ιδιαιτερότητα αυτού του κύκλου είναι πως αν και εξ΄ορισμού δε μπορεί να προσδιοριστεί, έχει αρχή και έχει και τέλος.που ανοίγει και κλείνει για να ανοίξει κάποιος άλλος. Κι αυτό το τέλος, αυτή η μετάβαση ανάμεσα σε δύο κύκλους ο άνθρωπος πρέπει να την καταλάβει. Κι αν δεν την καταλαβαίνει, σύμφωνα με τον Μπουκόφσκι, απλά θα πρέπει να τη δεχτεί και να προχωρήσει παρακάτω…

αστραχάν

Για “εμας” τους λίγο περισσότερο πειραγμένους στο μυαλό μας, δεν είναι μηχανάκια ή σίδερα.. Είναι οι φίλοι, η γκόμενα, οι συνοδοιπόροι μας σε αυτον τον κύκλο εμπειριών και συγκινήσεων. Και για αυτό έχουν και όνομα.. Αναφερόμαστε σε αυτές σα να αναφερόμαστε σε άνθρωπο με ψυχή και αισθήματα – γιατί έτσι τις βλέπουμε. Έχουν μετατραπεί πολύ απλά από ένα μέσο της καθημερινότητας ή του Σαββατοκύριακου, σε ένα μέσο διασκέδασης, αυτοκάθαρσης και προσωπικής εξέλιξης.
Αφιερώνουμε χρόνο να τις έχουμε καθαρές, ατελείωτες κουβέντες και πειράγματα με φίλους για το ποιά είναι πιο ωραία, πιο γρήγορη, πιο καλή, ποια διαλύεται, ποια αντέχει.. Και ζητάμε online βοήθεια και συμβουλές όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα, με αυτούς που έχουν το ίδιο μοντέλο ή απλά γνωρίζουν πέντε πράγματα παραπάνω. Και μετά ώρες αναζήτησης για το ανταλλακτικό, το αξεσουάρ, το ένα, το άλλο.. ΚΑι περιμένουμε να έρθει το Σουκού να ανέβουμε στη σέλα να πάμε για ένα καφέ, μια εκδρομή, μια κοντινή βόλτα με την παρέα μας, τη συντροφό μας ή και μόνοι..
Και όσο περνάει ο καιρός και οι ρόδες γράφουν χιλιόμετρα, δε μας ταξιδεύουν απλά τη ψυχή.. Μας τη γαληνεύουν. Αυτή είναι η ουσία. Αυτό προσφέρει η μοτοσυκλέτα.
Και διαγράφεις μαζί της αυτόν τον κύκλο. Για τους ελάχιστους ο κύκλος είναι ένας, για όλους τους άλλους οι κύκλοι είναι πολλοί, κλείνουμε τον ένα και πάνε στον επόμενο.

 

Όταν λοιπόν έρθει η ώρα που καταλάβεις πως ο κύκλος έχει κλείσει, τότε κατακλύζεσαι από όλες αυτές τις εικόνες και τα συναισθήματα που σου δημιούργησαν οι διαδρομές, η οδήγηση και η ανθρώπινη επαφή με τους υπόλοιπους “τρελούς”. Και το βράδυ πριν φύγει από τα χέρια σου και πάει στον επόμενο, περνάνε όλα από μπροστά σου αποσπασματικά και συνθέτουν το παζλ από το Α στο Ω.. Από τη χαρά της πρώτης ημέρας μέχρι τη στεναχώρια της απώλειας την τελευταία..

Είμαι από τους πολύ τυχερούς που απέκτησα πολύ δυνατές φιλίες από αυτή τη μηχανή που θα μου τη θυμίζουν κάθε μέρα. Και θα έχω πάντα ένα χαμόγελο όταν θα διηγούμαι στους άλλους τις ιστορίες που πέρασα πάνω στη σέλα της..Τα γέλια, τους τσακωμούς, τις σχέσεις, τις εικόνες, τη βροχή, τον αέρα..τη ζωή!

Η συγκεκριμένη μηχανή μου τα προσέφερε όλα αυτά χωρίς να γκρινιάξει ποτέ, και μου έδωσε πολλά περισσότερα από ότι θα μπορούσα να φανταστώ. Ειδικά στις δύσκολες στιγμές ήταν εκεί να με μαζέψει και να με σηκώσει.. Τί και αν δεν ήταν η ομορφότερη, η γρηγορότερη, η ασφαλέστερη μηχανή από όλες.. Ήταν το ημερολόγιο μου σε ρόδες. 

 

Αλλά από ένα σημείο και μετά, όλα πρέπει να προχωράνε. Ο άτιμος ο χρόνος τα τρώει όλα, σίδερα, σκέψεις και γεννάει επιθυμίες και τεχνητές -για να είμαστε ειλικρινείς- ανάγκες. Και όταν η ματιά σου πέσει κάπου αλλού, αποφασίζεις πως ήρθε η ώρα να κλείσεις αυτόν τον κύκλο. Έχω κλείσει μέχρι σήμερα τρείς, και αδημονώ να ξεκινήσει ο τέταρτος. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει τη δική του γεύση. Σα συνταγή που κάθε φορά προσθέτεις ένα συστατικό για να την αλλάξεις και να τη φέρεις δίπλα στα θέλω σου και τις ανάγκες..

 

Τί θα φέρει ο επόμενος; Θα δείξει..

 

.

Posted in Δημήτρης Ματσούκας and tagged , , , , , .

Leave a Reply