Ο κύκλος…

Ο κύκλος είναι μια ατέρμονη διαδρομή φτιαγμένη από άπειρα σημεία. Τα πάντα είναι ένας κύκλος, που άλλε φορές τον ολοκληρώνουμε και άλλες φορές μένει ανοιχτός. Η σχέση ενός αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του δε θα μπορούσε να μην ακολουθήσει αυτό τον κανόνα. Ένας κύκλος, μια διαδρομή γεμάτη από “σημεία”, τα οποία μπορεί να είναι γεμάτα από “στάσεις” που καθορίζουν τη διαδρομή αυτή μέσα στο χρόνο και τη διάρκεια. Η ιδιαιτερότητα αυτού του κύκλου είναι πως αν και εξ΄ορισμού δε μπορεί να προσδιοριστεί, έχει αρχή και έχει και τέλος.που ανοίγει και κλείνει για να ανοίξει κάποιος άλλος. Κι αυτό το τέλος, αυτή η μετάβαση ανάμεσα σε δύο κύκλους ο άνθρωπος πρέπει να την καταλάβει. Κι αν δεν την καταλαβαίνει, σύμφωνα με τον Μπουκόφσκι, απλά θα πρέπει να τη δεχτεί και να προχωρήσει παρακάτω…

αστραχάν

Για “εμας” τους λίγο περισσότερο πειραγμένους στο μυαλό μας, δεν είναι μηχανάκια ή σίδερα.. Είναι οι φίλοι, η γκόμενα, οι συνοδοιπόροι μας σε αυτον τον κύκλο εμπειριών και συγκινήσεων. Και για αυτό έχουν και όνομα.. Αναφερόμαστε σε αυτές σα να αναφερόμαστε σε άνθρωπο με ψυχή και αισθήματα – γιατί έτσι τις βλέπουμε. Έχουν μετατραπεί πολύ απλά από ένα μέσο της καθημερινότητας ή του Σαββατοκύριακου, σε ένα μέσο διασκέδασης, αυτοκάθαρσης και προσωπικής εξέλιξης.
Αφιερώνουμε χρόνο να τις έχουμε καθαρές, ατελείωτες κουβέντες και πειράγματα με φίλους για το ποιά είναι πιο ωραία, πιο γρήγορη, πιο καλή, ποια διαλύεται, ποια αντέχει.. Και ζητάμε online βοήθεια και συμβουλές όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα, με αυτούς που έχουν το ίδιο μοντέλο ή απλά γνωρίζουν πέντε πράγματα παραπάνω. Και μετά ώρες αναζήτησης για το ανταλλακτικό, το αξεσουάρ, το ένα, το άλλο.. ΚΑι περιμένουμε να έρθει το Σουκού να ανέβουμε στη σέλα να πάμε για ένα καφέ, μια εκδρομή, μια κοντινή βόλτα με την παρέα μας, τη συντροφό μας ή και μόνοι..
Και όσο περνάει ο καιρός και οι ρόδες γράφουν χιλιόμετρα, δε μας ταξιδεύουν απλά τη ψυχή.. Μας τη γαληνεύουν. Αυτή είναι η ουσία. Αυτό προσφέρει η μοτοσυκλέτα.
Και διαγράφεις μαζί της αυτόν τον κύκλο. Για τους ελάχιστους ο κύκλος είναι ένας, για όλους τους άλλους οι κύκλοι είναι πολλοί, κλείνουμε τον ένα και πάνε στον επόμενο.

 

Όταν λοιπόν έρθει η ώρα που καταλάβεις πως ο κύκλος έχει κλείσει, τότε κατακλύζεσαι από όλες αυτές τις εικόνες και τα συναισθήματα που σου δημιούργησαν οι διαδρομές, η οδήγηση και η ανθρώπινη επαφή με τους υπόλοιπους “τρελούς”. Και το βράδυ πριν φύγει από τα χέρια σου και πάει στον επόμενο, περνάνε όλα από μπροστά σου αποσπασματικά και συνθέτουν το παζλ από το Α στο Ω.. Από τη χαρά της πρώτης ημέρας μέχρι τη στεναχώρια της απώλειας την τελευταία..

Είμαι από τους πολύ τυχερούς που απέκτησα πολύ δυνατές φιλίες από αυτή τη μηχανή που θα μου τη θυμίζουν κάθε μέρα. Και θα έχω πάντα ένα χαμόγελο όταν θα διηγούμαι στους άλλους τις ιστορίες που πέρασα πάνω στη σέλα της..Τα γέλια, τους τσακωμούς, τις σχέσεις, τις εικόνες, τη βροχή, τον αέρα..τη ζωή!

Η συγκεκριμένη μηχανή μου τα προσέφερε όλα αυτά χωρίς να γκρινιάξει ποτέ, και μου έδωσε πολλά περισσότερα από ότι θα μπορούσα να φανταστώ. Ειδικά στις δύσκολες στιγμές ήταν εκεί να με μαζέψει και να με σηκώσει.. Τί και αν δεν ήταν η ομορφότερη, η γρηγορότερη, η ασφαλέστερη μηχανή από όλες.. Ήταν το ημερολόγιο μου σε ρόδες. 

 

Αλλά από ένα σημείο και μετά, όλα πρέπει να προχωράνε. Ο άτιμος ο χρόνος τα τρώει όλα, σίδερα, σκέψεις και γεννάει επιθυμίες και τεχνητές -για να είμαστε ειλικρινείς- ανάγκες. Και όταν η ματιά σου πέσει κάπου αλλού, αποφασίζεις πως ήρθε η ώρα να κλείσεις αυτόν τον κύκλο. Έχω κλείσει μέχρι σήμερα τρείς, και αδημονώ να ξεκινήσει ο τέταρτος. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει τη δική του γεύση. Σα συνταγή που κάθε φορά προσθέτεις ένα συστατικό για να την αλλάξεις και να τη φέρεις δίπλα στα θέλω σου και τις ανάγκες..

 

Τί θα φέρει ο επόμενος; Θα δείξει..

 

.

Εμείς και τα κ*λομηχανάκια μας…

 

Πριν από περίπου ένα μήνα, σταματημένος σε φανάρι στην εθνική οδό Χαλκίδας-Αλιβερίου περιμένω να ανάψει το πράσινο. Ξεκινάω χαλαρός αναπτύσσοντας σταδιακά ταχύτητα 80-85χλμ (όριο ταχύτητας στο σημείο 90χλμ/ώρα), σχετικά δεξιά στο ρεύμα μου, περίπου 1,5μ από την άκρη, αφήνοντας χώρο να με προσπεράσει όποιος θέλει από τα αριστερά (σημ. διπλή διαχωριστική μεν, διακοσμητική για πολλούς που προσπερνάνε χωρίς αύριο).
Και εκεί έρχεται η στιγμή που η 6η αίσθηση σου σηκώνει τις τρίχες στα χέρια και το σβέρκο σου, που καταλαβαίνεις πως κάτι άσχημο ήδη συμβαίνει και βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Ξαφνικά και από το πουθενά καταλαβαίνω έναν όγκο να κινείται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα ΔΕΞΙΑ μου, ναι εκεί που είχα αφήσει περίπου 1,5μ.. Πριν προλάβω καν να ελέγξω στους καθρέφτες τί συμβαίνει πίσω μου και έχοντας πλέον βρεί στην περιφερειακή μου όραση αυτό τον μαύρο όγκο να έρχεται προς τα πάνω μου, ενστικτωδώς κάνω ένα ελάχιστο πέταγμα αριστερά για να αφήσω περισσότερο χώρο. Ο καθρέφτης του αυτοκινήτου που περνούσε δεξιά μου, σχεδόν ακουμπάει το τιμόνι μου, και μέσα σε 2 δευτερόλεπτα βρίσκεται κάποια μέτρα μπροστά μου συνεχίζοντας την επιτάχυνσή του. Πλέον μπροστά μου έχω και ένα σύννεφο σκόνης αφού οι δύο του ρόδες του πάτησαν στην άκρη του δρόμου, στο χώμα! Αφού ξεπερνάω το αρχικό σοκ, προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τους λόγους για τους οποίους θα έκανε κάποιος κάτι τέτοιο, ειδικότερα από τη στιγμή που θα μπορούσε (έστω και αψηφώντας τη διπλή διαχωριστική) να με προσπεράσει από τα αριστερά..
Αρχίζω να φουντώνω.
Επιταχύνω και βρίσκομαι στο παράθυρό του. Στη θέση του οδηγού βρισκόταν ένας περίπου 70χρονος άνθρωπος με το κλασσικό μινέρβα φανελάκι ραντάκι, προφανώς απόγονος του ένδοξου Ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ (aka στα @@ μου όλα) ο οποίος ούτε καν ασχολείται με τη μηχανή που κινείται δίπλα του με έναν μουρλό να τον κοιτάει με ένα τεράστιο WTF πάνω από το κράνος.

Του κάνω κίνηση με το χέρι να κόψει ταχύτητα και να κατεβάσει το παράθυρο για να ικανοποιήσει την περιέργεια μου α)από ποιον πλανήτη μας ήρθε, β)γιατί δεν ήρθε φιλικά γ)!#$^%@!.
Συγκρατώντας τον θυμό μου, και κινούμενοι πλέον με πολύ λιγότερα χιλιόμετρα, του κάνω νεύμα με το χέρι γιατί το έκανε αυτό. Το πρόσωπό του αλλάζει και παίρνει ύφος Δον Γ@μ@ω….Κατεβάζει το παράθυρο. Ακολουθεί ο διάλογος:

– Κύριε με προσπεράσατε απο δεξιά!
– Εγώ στο ρεύμα μου πήγαινα..
– Αν βιάζεστε θα μπορούσατε να κάνετε κανονική προσπέραση. Λίγο έλειψε να με χτυπήσετε.
– Εγώ σου είπα στο ρεύμα μου πάω, εσυ πας όπως να ναι (!!!)
– (Συγκρατήσου Μήτσο) Θα μπορούστε να με είχατε σκοτώσει πριν λίγο! Βγήκατε εκτός δρόμου για να με περάσετε! Τόσο πολύ βίαζεστε;
– Εγώ πάω δεξιά εσύ είσαι αριστερά και αργά (!!!), άλλη φορά να πηγαίνεις πιο γρήγορα, δε θα μας σκοτώσεις εσύ…..Με τα κ@λομηχανάκια σας……

Μην έχοντας πλέον να απαντήσω τίποτα στον εν λόγω αυστραλοπίθηκο, κλείνω τη ζελατίνα του κράνους, μειώνω ταχύτητα και τον αφήνω απλά να προπορεύεται γιατί ποιός ξέρει τί άλλη μαλακία θα κάνει ο χάρος στο δρόμο..

Εμείς και τα κ*λομηχανάκια μας φταίμε… Συγγνώμη, δεν το ήξερα.

Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

Τοποθέτησα το ασύρματο τηλέφωνο στη θέση του.

 

Το αυτί πραγματικά να με καίει, πόση ώρα μιλάμε; Ένας θεός ξέρει με πόσα rads ποτίζουμε το κεφάλι μας κάθε μέρα.  Και μετά ακούστηκε ένας αυθόρμητος αναστεναγμός, σα να  ηθελα να βγάλω μια μαυρίλα από τα πνευμόνια μου, ίσως ετσι να ηρεμήσει και το μυαλό για μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια επί ώρες καρφωμένα σε χρώματα, γραμμές και νουμερα να καίνε από τη δοκιμασία που τα έβαλα για ακόμα μια μέρα..
 
Είναι το σημείο καμπής που όσο και να σου αρέσει η δουλειά σου, ο οργανισμός σου δυσκολεύεται να ανταπεξελθει. Ζητάει και αυτός μια λύτρωση, ένα γρήγορο έστω φευγιό σε ένα απομακρο καταφύγιο. Αλλά είναι και το ρημαδι το σώμα σου, μένει εκεί και τον κρατάει προσγειωμένο. Όχι όμως για πολύ. Αρκεί να κλείσεις για λίγο τα μάτια σου, να βυθιστεις σε ένα τεχνητό σκοτάδι, ένα κλικ πάνω η μουσική και εκεί ξεκινάει..
Και το ρημαδι το μυαλό πάει αμέσως εκεί. Σαν από ένστικτο, σαν μία αποθηκευμένη διεργασία τρισεκατομμυρίων συνάψειων στη λειτουργία του εγκεφάλου σου.
 
Και αμέσως αρχίζει η σύνθεση πάνω σε ένα χιλιοχρησιμοποιημενο καμβά που αντί να φθείρεται με τη χρήση, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πιο πλούσιος, καλύτερος σαν ένα παλιό κρασί..
 
Τα δάχτυλα σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι και σα να σε παίρνει ήδη η μυρωδιά της βενζίνης από τη βαλβίδα στο ντεπόζιτο. Ο ήχος των κλειδιών που βγήκαν από τη τσέπη. Όλα είναι στη θέση τους και όπως πρεπει. Όπως η καλή σου έχει φορέσει τα καλά της..η περλα της γυαλίζει στον δυνατό ήλιο γιατί δε θέλεις λαθρεπιβάτη τη σκόνη. Το σακίδιο περιμένει πάνω στη σέλα, το κλειδί γυρισμένο και μαγικά ένα γουργουρητο σε μαγεύει όπως οι Σειρήνες τον Οδυσσέα. Θέλεις να σε πάρουν μαζί τους.
 
Πριν καλά καλά ριξεις μια τελευταία ματιά στο χάρτη, ήδη τσαλακωνεις την απόδειξη στη τσέπη σου βιαστικά.  Θα χαιρετήσεις με χαμόγελο το τυπάκι στο βενζινάδικο και θα του πεις ότι φεύγεις.. Και το λες με ένα καμάρι, λες και άλλος δεν μπορεί. Αλλά μπορείς εσύ αυτο έχει σημασία.
 
Εκείνη τη στιγμή το μπορείς. Ξεκινάς..
 
Θα αφήσεις το κράνος για λίγο ανοιχτό, να σε χτυπήσει στο πρόσωπο ο αέρας, κι ας έχει κίνηση..δε σε νοιάζει, μέχρι που θα αρχίσουν όλα να αραιώνουν δίπλα σου..

 

Το τραγούδι των Thievery Corporation συμπληρώνει το σκηνικό όσο οι ρόδες σου μασουλανε με όρεξη το οδόστρωμα, μετρό προς μέτρο.. πίσω από τη μουσική σκέφτεσαι ήδη πόσο ευτυχισμένος είσαι που μπόρεσες πάλι να φύγεις μακριά. Το πού δεν έχει σημασία, και να ξεχάσεις κάποια διασταύρωση έχεις χάρτη, θα κάνεις και μερικά χιλιόμετρα μέχρι να βρεις ένα μέρος για να κάνεις αναστροφή. Και ας μπορούσες να το κάνεις και πριν. “Ωχ μωρέ αδερφέ, άσε να δούμε και πιο κάτω τί έχει..βιάζεσαι;”

Το πιο δυνατό κοκτέιλ τελικά δεν έχει αλκοόλ.. Έχει μυρωδιά, έχει στροφή, έχει αέρα να σε χτυπάει, έχει γουργουρητο ανάμεσα στα πόδια σου και εκρήξεις χρωμάτων στα μάτια σου να περνάνε δίπλα σου, μπροστά σου, από πάνω σου.. Και κάπου εκεί, μέσα στη νιρβάνα σου, εκεί που ανακαλύπτεις ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σου ακούς στην ενδοεπικοινωνια

 

 

“Μήτσο..ακούς;..ακούς ρε φίλε;..σήκω!”

 
Ανοίγεις σκιαγμένος τα μάτια σου. Μιά οθόνη συνεχίζει να σε κοιτάει, το στόρι στο παράθυρο κουνιέται ελαφρα – ο Νίκος άφησε ανοιχτα για να πάρει αέρα ο χώρος και έξω σήκωσε ένα αεράκι..
Ξαφνικά τα χρώματα και ο ηχος έχουν χαθεί, τη θέση τους πήραν άψυχα αντικείμενα.. μια καρέκλα, ένα τσούρμο από στυλό – ποιός τα χρησιμοποιεί όλα αυτά; ..αλλά, παράξενο πράγμα, η μυρωδιά της βενζίνης σου έχει μείνει.. λένε πως η οσμή είναι το καλύτερο διεγερτικό της μνήμης. Εδώ ισχύει και το αντίθετο.
 
“Σήκω ρε φίλε, πού ταξιδεύεις; Πάμε να φύγουμε, αρκετά δουλέψαμε σήμερα..”
 
Εγώ έχω ήδη φύγει αδερφέ μου, εδώ και ώρα…. Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

 

 

 

Αποσυμπίεση

Αποσυμπίεση. Η φάση έγινε τα πάνω-κάτω και τα πάντα όλα- τι να λέμε! Μπόλικες καταστάσεις που προέκυψαν προς διαχείριση… και τι καλύτερο από μια βόλτα αποσυμπίεσης και αποφόρτισης με τη μηχανή! Μονοήμερο λοιπόν στην Λίμνη Δόξα – Τρίκαλα Κορινθίας! Με τρομερό παρεάκι! 12 μηχανές και μια πανέμορφη διαδρομή με πολύ στροφή, πράσινα ορεινά τοπία, αρκετό κρύο και καλό φαγητό! Αλλά και με πολύ όρεξη για να απολαύσουμε όλο αυτό που θα συνέβαινε, αυτή τη μέρα.

Ώρα 9:30 πμ και το ραντεβού στη Λεωφόρο Αθηνών (για να βολεύει). Μπόλικες χαιρετούρες, μικρή αναμονή μέχρι τις 10:00 πμ, που θα ξεκινούσαμε and the game begins! Το κράνος στο κεφάλι, τα μυαλά στα κάγκελα και τα μοτέρ παίρνουν μπροστά! Τα χιλιόμετρα που είχαμε να διανύσουμε αρκετά για μια μέρα! Μόλις 400! Μιας και δεν θα γινόταν όλη η διαδρομή, από εθνική οδό, παρά μόνο η επιστροφή και αυτό λόγο έλλειψης χρόνου (μια μέρα είχαμε στη διάθεσή μας)!

Έτσι, αποφασίσαμε να βγούμε στην έξοδο για Νεμέα και να ακολουθήσουμε την διαδρομή ως την λίμνη Δόξα όπου και θα ήταν η πρώτη μας σύντομη στάση ώστε να πάμε στα Μεσαία Τρίκαλα Κορινθίας όπου και θα κάναμε στάση για φαγητό και κουβέντα, σε ένα πολύ όμορφο μαγαζί, με πολύ καλό φαγητό και απίστευτους μεζέδες!

Φτάνοντας στη λίμνη συναντήσαμε αρκετό κόσμο, που περπατούσε γύρω-γύρω, στη λίμνη και απολάμβανε τη θέα! Εκεί βρισκόντουσαν και κάποιοι, που πουλούσαν διάφορα τοπικά προϊόντα! Δοκιμάσαμε πεντανόστιμα παξιμάδια και πολύ ωραίο τυρί, που μας κέρασαν και σίγουρα κάτι που χρειαζόμασταν μετά από τόση διαδρομή! Νεράκι, ένα τσιγάρο για όσους καπνίζουν κλπ και παράλληλα, φωτογραφίες από το υπέροχο τοπίο που είχαμε μπροστά μας, καθώς και η καθιερωμένη φωτογραφία με μοτοσυκλέτες και αναβάτες!

Επόμενη στάση: Μεσαία Τρίκαλα Κορινθίας! 40 με 50 λεπτά χρειαστήκαμε, για να φτάσουμε! Μέσα από ένα ορεινό τοπίο που σου έδειχνε ότι ο χειμώνας πλησιάζει και ότι σύντομα τα πρώτα χιόνια θα εμφανιστούν σε εκείνα τα μέρη! Το οδόστρωμα είχε πολλές κακοτεχνίες, που σε αρκετά σημεία ήταν έντονες με μεγάλες καθιζήσεις. Το καλό της υπόθεσης είναι πως συναντήσαμε τους υπεύθυνους του δήμου, να κάνουν επισκευές (να τα λέμε και αυτά), και σε πολλά σημεία να στρώνουν την άσφαλτο από την αρχή! Όσο όμως και να δυσκολευτήκαμε από την διαδρομή τόσο μας αποζημίωσαν, τα τοπία, η παρέα, το φαγητό και όλα αυτά που συναντήσαμε! Μια εξόρμηση που την προτείνω στον κάθε ένα να κάνει, με οποιοδήποτε μέσω διαθέτει, ακόμα και μόνος!

Και έτσι με αυτά και με εκείνα έφτασε η ώρα να πάρουμε το δρόμο της επιστροφής! Που μπορεί να κατέληγε στην καθημερινότητα που σε καταβάλει κάποιες φορές, όμως με γεμάτες μπαταρίες και καθαρό μυαλό, που είναι τα όπλα μας για να αντιμετωπίζουμε την κάθε μέρα, με τα καλά και τα κακά! Με τα όμορφα και τα άσχημα!

Καλή εβδομάδα και καλές γιορτές σε όλους με υγεία, ευτυχία και αγάπη! Και αυτές τις γιορτές ας δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή στην ασφάλεια μας, πίνοντας λιγότερο και φορώντας εξοπλισμό και ζώνες ασφαλείας!

 

Πηγή: Χρονογραφήματα


Η ασφάλεια πάντα χρειάζεται αναβάθμιση

Ένα πολύ σημαντικό θέμα στο μηχανοκίνητο είναι η ασφάλεια. Ότι και αν οδηγούμε και σε όποιο περιβάλλον (πίστα, δημόσιος δρόμος). Στους δημόσιους δρόμους, έχουμε μεγαλύτερους και περισσότερους κινδύνους σε σύγκριση με μια πίστα.

Στην πίστα κάθε μέτρο του οδοστρώματος είναι ίδιο, όσες φορές και αν περάσουμε. Στο δημόσιο δρόμο ισχύει ακριβώς το ανάποδο. Κάθε μετρό είναι διαφορετικό κάθε φορά που περνάμε. Μπορεί να έχει υπολείμματα από λάδια, βενζίνης, πετρελαίου, απόνερα από τη βροχή, χώμα και ρύπους που κατακάθονται πάνω στο οδόστρωμα. Η μοτοσυκλέτα είναι και αυτή ένα όχημα που επηρεάζεται σε μια τέτοια κατάσταση, που έχει ως αποτέλεσμα κάποιες φορές να χάνει την πρόσφυση της, με συνέπεια την πτώση και τον πιθανό τραυματισμό του οδηγού. Όπως σε κάθε κατάσταση υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να επηρεάσουμε και πράγματα που δεν μπορούμε.

Ένα πράγμα που μπορούμε να επηρεάσουμε είναι το να έχουμε σωστή ένδυση.

  1. Κράνος
  2. Μπουφάν με προστασίες
  3. Γάντια με προστασίες
  4. Παντελόνι με προστασίες
  5. Μπότες

Ακόμα ένα σημείο που μπορούμε ένα επηρεάσουμε είναι η κατάσταση της μοτοσυκλέτας μας. Σωστή συντήρηση, ιδιαίτερα των ελαστικών και των φρένων και σαφώς τον τρόπος τον οποίο οδηγούμε την μοτοσυκλέτα μας. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα που μπορούμε να το επηρεάσουμε, μέσω της φωνής μας και της αντίδρασης μας ώστε να εισακουστούμε στους αρμόδιους και να σώσουμε τους επόμενους μοτοσυκλετιστές που θα έρθουν σε επαφή με τις φονικές κατά τα αλλά μπαριερες ασφαλείας που τοποθετούνται στους δρόμους.

Πολλοί οδηγοί έχουν έρθει σε πρόσκρουση μετά από μια πτώση με αυτές τις φονικές σιδερένιες κατασκευές και τις κοφτερές γωνιές τους που σε συνδυασμό με την ταχύτητα της πρόσκρουσης, έχουν επιφέρει ακρωτηριασμούς, μέχρι και θάνατο. Αυτό πρέπει να αλλάξει αντικαθιστώντας τις υπάρχουσες μπαριερες, με καινούριες που προσφέρουν ασφάλεια και στην ενδεχόμενη πτώση μοτοσυκλετιστή. Μια πολύ ωραία φωτογραφία που έπεσε μπροστά μου και την αναρτώ παρακάτω είναι από μια διαμαρτυρία μοτοσικλετιστών για τις μπαριερες που τους απεικονίζει σαν να κάθονται στη λαιμητόμο, συμβολίζοντας την επικινδυνότητα των μπαρών αυτών.

Κοινοποιώντας λοιπόν όλοι μας τέτοιες φωτογραφίες και υποστηρίζοντας διαμαρτυρίες τέτοιου τύπου μπορούμε να καταφέρουμε αυτό που έγινε και στο εξωτερικό, αλλάζοντας αυτό το μοτίβο προστασίας στους δρόμους. Και με όλο αυτό θα πετύχουμε αυξημένη ασφάλεια και προστασία για όλους.

Πηγή: Χρονογραφήματα

Μότο εξόρμηση στο Σούνιο

Παντού και πάντα, χωρίς να ξέρουμε το πότε και το που, υπάρχει κάτι που περιμένει να ξεκινήσει! Κάπως έτσι έγινε και εδώ, μέσα από το πολύ απλό «πάμε μια βόλτα», «ελάτε να γνωριστούμε»! Είναι το τόσο απλό, που δίνει χώρο και χρόνο στην ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, που έχουν την ίδια αγάπη με σένα! Τη μοτοσυκλέτα! Δεν έχει σημασία κυβικά, ποσό κοστίζει, σημασία έχει να αγαπάς τη μοτοσυκλέτα και τις διαδρομές, με καλή διάθεση και ευγένεια! Αυτά είναι που χρειάζονται για να είσαι μέλος σε αυτή την ομάδα!

Έτσι λοιπόν κανονίσαμε την πρώτη βόλτα (για εμένα), με την μοτοσυκλετιστική ομάδα των Yamaha mt-07 & tracer 700. Μια πρωτοβουλία μελών του γκρουπ, που πήρε σάρκα και οστά. Βέβαια ένα στοιχείο που μου άρεσε ήταν πως δεν ήταν απαραίτητο να έχεις την συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα για να ακολουθήσεις τη διαδρομή. Μπορεί οι περισσότεροι να είμαστε κάτοχοι μιας τέτοιας μοτοσικλέτας, χωρίς όμως να σημαίνει πως ακυρώνονται, όλοι οι υπόλοιποι! Όλοι ανήκουμε στη μεγάλη οικογένεια της μοτοσικλέτας!

Προορισμός της διαδρομής μας ήταν η Σαρωνίδα Αττικής! Ένα όμορφο παραθαλάσσιο σημείο, με ωραίες καφετέριες, μπαράκια και με πολλές παραλίες (beach bar), τα οποία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, σφίζουν από ζωή, μιας και αρκετοί οι οποίοι ζουν στην Αθήνα, είτε νοικιάζουν είτε έχουν εξοχικές κατοικίες, που περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές!

Το σημείο, από όπου θα ξεκινούσαμε όλοι μαζί την βόλτα μας, ήταν το στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ένα σημείο εύκολο να το βρει κανείς, ακόμα και αν δεν γνωρίζει, αρκετά καλά την Αθήνα. Η ώρα συνάντησης ήταν 10:00 το πρωί, για να έχουμε όλο το πρωινό μπροστά μας, ώστε να έχουμε το χρόνο να ευχαριστηθούμε όλη την διαδικασία! Έφτασα στο σημείο, λίγο πριν τις 10:00, στο οποίο πρώτο συνάντησα τον Βασίλη, ο οποίος είχε φτάσει πρώτος από όλους! Μέχρι τις 10:30 είχαμε μαζευτεί, όσοι ήταν να πάμε αυτή την χαλαρή διαδρομή, και ξεκινήσαμε την κάθοδο, προς την παραλία και τον μυρωδάτο καφέ, που θα πίναμε μόλις φτάναμε σε μια καφετέρια, εκεί στην παραλία της Σαρωνίδας.

Περίπου στα μέσα της διαδρομής, στις στροφές στα λιμανάκια, λίγο πριν τη Βάρκιζα, ήταν για να γίνει κάτι ώστε να μου θυμίσει, ότι η οικογένεια της μοτοσικλέτας, παραμένει με γερές βάσεις και με τις αγνότερες πραγματικά προθέσεις. Μοτοσυκλετιστής, που είχε ένα yamaha tenere 1200cc, που από ότι κατάλαβα είναι καινούριο και είχε βγει για στρώσιμο, μας παρατήρησε που κινούμασταν όλοι μαζί, μας χαιρέτησε και πολύ γρήγορα ενσωματώθηκε στην παρέα μας και μας ακολούθησε σε όλη τη διαδρομή και στον καφέ που ήπιαμε.

Αφού ήπιαμε το καφεδάκι μας, ωραία κουβέντα, ιστορίες, εμπειρίες και χαβαλέ, συνεχίσαμε μέχρι το ναό του Ποσειδώνα, για να βγάλουμε φωτογραφίες, με θέα τη θάλασσα. Στη διαδρομή, πετύχαμε και μια δεύτερη ομάδα, μοτοσυκλετιστών που επέστρεφαν, προφανώς για να πιούνε και αυτοί το καφέ τους σε κάποια παραλιακή καφετέρια. Χαιρετηθήκαμε και συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, ώστε μετά τις φωτογραφίες, να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Τόσο απλά βάζοντας μια όμορφη ακόμα εμπειρία στη βαλίτσα, γνωρίζοντας ανθρώπους, κάθε ηλικίας και ανανεώνοντας το ραντεβού μας, για την επόμενη διαδρομή πάντα με τις ίδιες καλές βάσεις, προθέσεις και την ίδια αγάπη για τη μοτοσυκλέτα.

Καλές διαδρομές σε όλους!

Πάντα με εξοπλισμό και με ασφάλεια!

Live to ride!

Πηγή: Χρονογραφήματα