Ο κύκλος…

Ο κύκλος είναι μια ατέρμονη διαδρομή φτιαγμένη από άπειρα σημεία. Τα πάντα είναι ένας κύκλος, που άλλε φορές τον ολοκληρώνουμε και άλλες φορές μένει ανοιχτός. Η σχέση ενός αναβάτη με τη μοτοσυκλέτα του δε θα μπορούσε να μην ακολουθήσει αυτό τον κανόνα. Ένας κύκλος, μια διαδρομή γεμάτη από “σημεία”, τα οποία μπορεί να είναι γεμάτα από “στάσεις” που καθορίζουν τη διαδρομή αυτή μέσα στο χρόνο και τη διάρκεια. Η ιδιαιτερότητα αυτού του κύκλου είναι πως αν και εξ΄ορισμού δε μπορεί να προσδιοριστεί, έχει αρχή και έχει και τέλος.που ανοίγει και κλείνει για να ανοίξει κάποιος άλλος. Κι αυτό το τέλος, αυτή η μετάβαση ανάμεσα σε δύο κύκλους ο άνθρωπος πρέπει να την καταλάβει. Κι αν δεν την καταλαβαίνει, σύμφωνα με τον Μπουκόφσκι, απλά θα πρέπει να τη δεχτεί και να προχωρήσει παρακάτω…

αστραχάν

Για “εμας” τους λίγο περισσότερο πειραγμένους στο μυαλό μας, δεν είναι μηχανάκια ή σίδερα.. Είναι οι φίλοι, η γκόμενα, οι συνοδοιπόροι μας σε αυτον τον κύκλο εμπειριών και συγκινήσεων. Και για αυτό έχουν και όνομα.. Αναφερόμαστε σε αυτές σα να αναφερόμαστε σε άνθρωπο με ψυχή και αισθήματα – γιατί έτσι τις βλέπουμε. Έχουν μετατραπεί πολύ απλά από ένα μέσο της καθημερινότητας ή του Σαββατοκύριακου, σε ένα μέσο διασκέδασης, αυτοκάθαρσης και προσωπικής εξέλιξης.
Αφιερώνουμε χρόνο να τις έχουμε καθαρές, ατελείωτες κουβέντες και πειράγματα με φίλους για το ποιά είναι πιο ωραία, πιο γρήγορη, πιο καλή, ποια διαλύεται, ποια αντέχει.. Και ζητάμε online βοήθεια και συμβουλές όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα, με αυτούς που έχουν το ίδιο μοντέλο ή απλά γνωρίζουν πέντε πράγματα παραπάνω. Και μετά ώρες αναζήτησης για το ανταλλακτικό, το αξεσουάρ, το ένα, το άλλο.. ΚΑι περιμένουμε να έρθει το Σουκού να ανέβουμε στη σέλα να πάμε για ένα καφέ, μια εκδρομή, μια κοντινή βόλτα με την παρέα μας, τη συντροφό μας ή και μόνοι..
Και όσο περνάει ο καιρός και οι ρόδες γράφουν χιλιόμετρα, δε μας ταξιδεύουν απλά τη ψυχή.. Μας τη γαληνεύουν. Αυτή είναι η ουσία. Αυτό προσφέρει η μοτοσυκλέτα.
Και διαγράφεις μαζί της αυτόν τον κύκλο. Για τους ελάχιστους ο κύκλος είναι ένας, για όλους τους άλλους οι κύκλοι είναι πολλοί, κλείνουμε τον ένα και πάνε στον επόμενο.

 

Όταν λοιπόν έρθει η ώρα που καταλάβεις πως ο κύκλος έχει κλείσει, τότε κατακλύζεσαι από όλες αυτές τις εικόνες και τα συναισθήματα που σου δημιούργησαν οι διαδρομές, η οδήγηση και η ανθρώπινη επαφή με τους υπόλοιπους “τρελούς”. Και το βράδυ πριν φύγει από τα χέρια σου και πάει στον επόμενο, περνάνε όλα από μπροστά σου αποσπασματικά και συνθέτουν το παζλ από το Α στο Ω.. Από τη χαρά της πρώτης ημέρας μέχρι τη στεναχώρια της απώλειας την τελευταία..

Είμαι από τους πολύ τυχερούς που απέκτησα πολύ δυνατές φιλίες από αυτή τη μηχανή που θα μου τη θυμίζουν κάθε μέρα. Και θα έχω πάντα ένα χαμόγελο όταν θα διηγούμαι στους άλλους τις ιστορίες που πέρασα πάνω στη σέλα της..Τα γέλια, τους τσακωμούς, τις σχέσεις, τις εικόνες, τη βροχή, τον αέρα..τη ζωή!

Η συγκεκριμένη μηχανή μου τα προσέφερε όλα αυτά χωρίς να γκρινιάξει ποτέ, και μου έδωσε πολλά περισσότερα από ότι θα μπορούσα να φανταστώ. Ειδικά στις δύσκολες στιγμές ήταν εκεί να με μαζέψει και να με σηκώσει.. Τί και αν δεν ήταν η ομορφότερη, η γρηγορότερη, η ασφαλέστερη μηχανή από όλες.. Ήταν το ημερολόγιο μου σε ρόδες. 

 

Αλλά από ένα σημείο και μετά, όλα πρέπει να προχωράνε. Ο άτιμος ο χρόνος τα τρώει όλα, σίδερα, σκέψεις και γεννάει επιθυμίες και τεχνητές -για να είμαστε ειλικρινείς- ανάγκες. Και όταν η ματιά σου πέσει κάπου αλλού, αποφασίζεις πως ήρθε η ώρα να κλείσεις αυτόν τον κύκλο. Έχω κλείσει μέχρι σήμερα τρείς, και αδημονώ να ξεκινήσει ο τέταρτος. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει τη δική του γεύση. Σα συνταγή που κάθε φορά προσθέτεις ένα συστατικό για να την αλλάξεις και να τη φέρεις δίπλα στα θέλω σου και τις ανάγκες..

 

Τί θα φέρει ο επόμενος; Θα δείξει..

 

.

Εμείς και τα κ*λομηχανάκια μας…

 

Πριν από περίπου ένα μήνα, σταματημένος σε φανάρι στην εθνική οδό Χαλκίδας-Αλιβερίου περιμένω να ανάψει το πράσινο. Ξεκινάω χαλαρός αναπτύσσοντας σταδιακά ταχύτητα 80-85χλμ (όριο ταχύτητας στο σημείο 90χλμ/ώρα), σχετικά δεξιά στο ρεύμα μου, περίπου 1,5μ από την άκρη, αφήνοντας χώρο να με προσπεράσει όποιος θέλει από τα αριστερά (σημ. διπλή διαχωριστική μεν, διακοσμητική για πολλούς που προσπερνάνε χωρίς αύριο).
Και εκεί έρχεται η στιγμή που η 6η αίσθηση σου σηκώνει τις τρίχες στα χέρια και το σβέρκο σου, που καταλαβαίνεις πως κάτι άσχημο ήδη συμβαίνει και βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Ξαφνικά και από το πουθενά καταλαβαίνω έναν όγκο να κινείται με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα ΔΕΞΙΑ μου, ναι εκεί που είχα αφήσει περίπου 1,5μ.. Πριν προλάβω καν να ελέγξω στους καθρέφτες τί συμβαίνει πίσω μου και έχοντας πλέον βρεί στην περιφερειακή μου όραση αυτό τον μαύρο όγκο να έρχεται προς τα πάνω μου, ενστικτωδώς κάνω ένα ελάχιστο πέταγμα αριστερά για να αφήσω περισσότερο χώρο. Ο καθρέφτης του αυτοκινήτου που περνούσε δεξιά μου, σχεδόν ακουμπάει το τιμόνι μου, και μέσα σε 2 δευτερόλεπτα βρίσκεται κάποια μέτρα μπροστά μου συνεχίζοντας την επιτάχυνσή του. Πλέον μπροστά μου έχω και ένα σύννεφο σκόνης αφού οι δύο του ρόδες του πάτησαν στην άκρη του δρόμου, στο χώμα! Αφού ξεπερνάω το αρχικό σοκ, προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τους λόγους για τους οποίους θα έκανε κάποιος κάτι τέτοιο, ειδικότερα από τη στιγμή που θα μπορούσε (έστω και αψηφώντας τη διπλή διαχωριστική) να με προσπεράσει από τα αριστερά..
Αρχίζω να φουντώνω.
Επιταχύνω και βρίσκομαι στο παράθυρό του. Στη θέση του οδηγού βρισκόταν ένας περίπου 70χρονος άνθρωπος με το κλασσικό μινέρβα φανελάκι ραντάκι, προφανώς απόγονος του ένδοξου Ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ (aka στα @@ μου όλα) ο οποίος ούτε καν ασχολείται με τη μηχανή που κινείται δίπλα του με έναν μουρλό να τον κοιτάει με ένα τεράστιο WTF πάνω από το κράνος.

Του κάνω κίνηση με το χέρι να κόψει ταχύτητα και να κατεβάσει το παράθυρο για να ικανοποιήσει την περιέργεια μου α)από ποιον πλανήτη μας ήρθε, β)γιατί δεν ήρθε φιλικά γ)!#$^%@!.
Συγκρατώντας τον θυμό μου, και κινούμενοι πλέον με πολύ λιγότερα χιλιόμετρα, του κάνω νεύμα με το χέρι γιατί το έκανε αυτό. Το πρόσωπό του αλλάζει και παίρνει ύφος Δον Γ@μ@ω….Κατεβάζει το παράθυρο. Ακολουθεί ο διάλογος:

– Κύριε με προσπεράσατε απο δεξιά!
– Εγώ στο ρεύμα μου πήγαινα..
– Αν βιάζεστε θα μπορούσατε να κάνετε κανονική προσπέραση. Λίγο έλειψε να με χτυπήσετε.
– Εγώ σου είπα στο ρεύμα μου πάω, εσυ πας όπως να ναι (!!!)
– (Συγκρατήσου Μήτσο) Θα μπορούστε να με είχατε σκοτώσει πριν λίγο! Βγήκατε εκτός δρόμου για να με περάσετε! Τόσο πολύ βίαζεστε;
– Εγώ πάω δεξιά εσύ είσαι αριστερά και αργά (!!!), άλλη φορά να πηγαίνεις πιο γρήγορα, δε θα μας σκοτώσεις εσύ…..Με τα κ@λομηχανάκια σας……

Μην έχοντας πλέον να απαντήσω τίποτα στον εν λόγω αυστραλοπίθηκο, κλείνω τη ζελατίνα του κράνους, μειώνω ταχύτητα και τον αφήνω απλά να προπορεύεται γιατί ποιός ξέρει τί άλλη μαλακία θα κάνει ο χάρος στο δρόμο..

Εμείς και τα κ*λομηχανάκια μας φταίμε… Συγγνώμη, δεν το ήξερα.

Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

Τοποθέτησα το ασύρματο τηλέφωνο στη θέση του.

 

Το αυτί πραγματικά να με καίει, πόση ώρα μιλάμε; Ένας θεός ξέρει με πόσα rads ποτίζουμε το κεφάλι μας κάθε μέρα.  Και μετά ακούστηκε ένας αυθόρμητος αναστεναγμός, σα να  ηθελα να βγάλω μια μαυρίλα από τα πνευμόνια μου, ίσως ετσι να ηρεμήσει και το μυαλό για μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια επί ώρες καρφωμένα σε χρώματα, γραμμές και νουμερα να καίνε από τη δοκιμασία που τα έβαλα για ακόμα μια μέρα..
 
Είναι το σημείο καμπής που όσο και να σου αρέσει η δουλειά σου, ο οργανισμός σου δυσκολεύεται να ανταπεξελθει. Ζητάει και αυτός μια λύτρωση, ένα γρήγορο έστω φευγιό σε ένα απομακρο καταφύγιο. Αλλά είναι και το ρημαδι το σώμα σου, μένει εκεί και τον κρατάει προσγειωμένο. Όχι όμως για πολύ. Αρκεί να κλείσεις για λίγο τα μάτια σου, να βυθιστεις σε ένα τεχνητό σκοτάδι, ένα κλικ πάνω η μουσική και εκεί ξεκινάει..
Και το ρημαδι το μυαλό πάει αμέσως εκεί. Σαν από ένστικτο, σαν μία αποθηκευμένη διεργασία τρισεκατομμυρίων συνάψειων στη λειτουργία του εγκεφάλου σου.
 
Και αμέσως αρχίζει η σύνθεση πάνω σε ένα χιλιοχρησιμοποιημενο καμβά που αντί να φθείρεται με τη χρήση, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πιο πλούσιος, καλύτερος σαν ένα παλιό κρασί..
 
Τα δάχτυλα σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι και σα να σε παίρνει ήδη η μυρωδιά της βενζίνης από τη βαλβίδα στο ντεπόζιτο. Ο ήχος των κλειδιών που βγήκαν από τη τσέπη. Όλα είναι στη θέση τους και όπως πρεπει. Όπως η καλή σου έχει φορέσει τα καλά της..η περλα της γυαλίζει στον δυνατό ήλιο γιατί δε θέλεις λαθρεπιβάτη τη σκόνη. Το σακίδιο περιμένει πάνω στη σέλα, το κλειδί γυρισμένο και μαγικά ένα γουργουρητο σε μαγεύει όπως οι Σειρήνες τον Οδυσσέα. Θέλεις να σε πάρουν μαζί τους.
 
Πριν καλά καλά ριξεις μια τελευταία ματιά στο χάρτη, ήδη τσαλακωνεις την απόδειξη στη τσέπη σου βιαστικά.  Θα χαιρετήσεις με χαμόγελο το τυπάκι στο βενζινάδικο και θα του πεις ότι φεύγεις.. Και το λες με ένα καμάρι, λες και άλλος δεν μπορεί. Αλλά μπορείς εσύ αυτο έχει σημασία.
 
Εκείνη τη στιγμή το μπορείς. Ξεκινάς..
 
Θα αφήσεις το κράνος για λίγο ανοιχτό, να σε χτυπήσει στο πρόσωπο ο αέρας, κι ας έχει κίνηση..δε σε νοιάζει, μέχρι που θα αρχίσουν όλα να αραιώνουν δίπλα σου..

 

Το τραγούδι των Thievery Corporation συμπληρώνει το σκηνικό όσο οι ρόδες σου μασουλανε με όρεξη το οδόστρωμα, μετρό προς μέτρο.. πίσω από τη μουσική σκέφτεσαι ήδη πόσο ευτυχισμένος είσαι που μπόρεσες πάλι να φύγεις μακριά. Το πού δεν έχει σημασία, και να ξεχάσεις κάποια διασταύρωση έχεις χάρτη, θα κάνεις και μερικά χιλιόμετρα μέχρι να βρεις ένα μέρος για να κάνεις αναστροφή. Και ας μπορούσες να το κάνεις και πριν. “Ωχ μωρέ αδερφέ, άσε να δούμε και πιο κάτω τί έχει..βιάζεσαι;”

Το πιο δυνατό κοκτέιλ τελικά δεν έχει αλκοόλ.. Έχει μυρωδιά, έχει στροφή, έχει αέρα να σε χτυπάει, έχει γουργουρητο ανάμεσα στα πόδια σου και εκρήξεις χρωμάτων στα μάτια σου να περνάνε δίπλα σου, μπροστά σου, από πάνω σου.. Και κάπου εκεί, μέσα στη νιρβάνα σου, εκεί που ανακαλύπτεις ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σου ακούς στην ενδοεπικοινωνια

 

 

“Μήτσο..ακούς;..ακούς ρε φίλε;..σήκω!”

 
Ανοίγεις σκιαγμένος τα μάτια σου. Μιά οθόνη συνεχίζει να σε κοιτάει, το στόρι στο παράθυρο κουνιέται ελαφρα – ο Νίκος άφησε ανοιχτα για να πάρει αέρα ο χώρος και έξω σήκωσε ένα αεράκι..
Ξαφνικά τα χρώματα και ο ηχος έχουν χαθεί, τη θέση τους πήραν άψυχα αντικείμενα.. μια καρέκλα, ένα τσούρμο από στυλό – ποιός τα χρησιμοποιεί όλα αυτά; ..αλλά, παράξενο πράγμα, η μυρωδιά της βενζίνης σου έχει μείνει.. λένε πως η οσμή είναι το καλύτερο διεγερτικό της μνήμης. Εδώ ισχύει και το αντίθετο.
 
“Σήκω ρε φίλε, πού ταξιδεύεις; Πάμε να φύγουμε, αρκετά δουλέψαμε σήμερα..”
 
Εγώ έχω ήδη φύγει αδερφέ μου, εδώ και ώρα…. Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

 

 

 

Βόλτα στην “πύλη του Αιγαίου”

Βόλτα στην “πύλη του Αιγαίου”

Μια κυριακάτικη βόλτα με τη μοτοσυκλέτα και την καλύτερη παρέα σε όμορφες μοτοσυκλετιστικες διαδρομές και τελικό προορισμό, την “πύλη του Αιγαίου”, στην κεντρική Εύβοια..

Road trip στα Ζαγοροχώρια

Shadow
Slider

Road Trip στα Ζαγοροχώρια

Όποιος έχει βρεθεί στα Ζαγοροχώρια, σίγουρα θα έχει να πεί για την ανυπέρβλητη φυσική ομορφιά του τοπίου και τα υπέροχα χρώματα.

Αυτό θέλαμε να δούμε, και αφού ήπιαμε στα γρήγορα ένα πρωινό καφεδάκι ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε προς τα Ζαγοροχώρια. Η χθεσινή διαδρομή από τη Χαλκίδα μέχρι τα Ιωάννινα μας είχε κουράσει λίγο, αλλά ένας καλός ύπνος ήταν ότι έπρεπε για να γεμίσει και πάλι τις μπαταρίες μας.

Η διαδρομή περιλαμβάνει πολλά μέρη απίστευτης ομορφιάς της Πίνδου.. Θα περπατήσουμε πάνω στο πασίγνωστο Γεφύρι του Κόκκορη , θα απολαύσουμε ένα καλό πρωινό στους Κήπους ένα χωρίο το οποίο φημίζεται για τα γεφύρια και την αγάπη των κατοίκων του για τον καλλωπισμό των αυλών των σπιτών τους, θα περάσουμε από το Απολιθωμένο Δάσος, θα κρεμαστούμε στο Φαράγγι του Βίκου – το μεγαλύτερο σε πλάτος σε όλο τον κόσμο(!), θα φάμε στην Πίτα της Κικίτσας, θα περάσουμε τα βράχια και θα πιούμε ένα καφέ στο Πάπιγκο. Και μετά μια περιπετειώδης επιστροφή στα Ιωάννινα. Και την επομένη επιστροφή μέσω Καλαμπάκας στα Μετέωρα

Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους..