traveldiary cookosrider ταξιδεύοντας στην ελλάδα

Roadtrip στη Λακωνική Μάνη

MANH – Για τη Μάνη δεν χρειάζονται συστάσεις. Είναι η περιοχή της Πελοποννήσου που έχει γίνει συνώνυμη με την άγρια ομορφιά και το παραδοσιακό στοιχείο που παραμένει αναλλοίωτο στον χρόνο. Η Λακωνική Μάνη με τις υπέροχες παραλίες αποτελεί προορισμό κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά όποια εποχή του χρόνου και αν πάει κανείς σίγουρα θα μαγευτεί από αυτό που έχει να προσφέρει. Ακόμα και για ένα διήμερο roadtrip σαν και αυτό που έκανα με τον Γιώργο και τον Τάσο, μέσα στην καρδιά του χειμώνα είναι από τις εμπειρίες που πρέπει κάποιος να ζήσει..

____

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η Μάνη είναι ιστορική περιοχή της Πελοποννήσου.

Γεωγραφικά η κυρίως Μάνη ή Μέσα Μάνη, όπως ονομάζεται τοπικά, ορίζεται από τον αυχένα του Ταΰγετου Σαγιά και καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο. Η Μέσα Μάνη διακρίνεται με βάση την κατά μήκος κορυφογραμμή στην Ανατολική Μάνη ή προσηλιακή Μάνη, που βλέπει προς το Λακωνικό Κόλπο και στη Δυτική Μάνη ή απόσκερη ή αποσκιερή Μάνη, που βλέπει στο Μεσσηνιακό Κόλπο. Βορειότερα της Δυτικής Μάνης, δηλαδή από την περιοχή της Καρδαμύλης, βρίσκεται η Μεσσηνιακή Μάνη, ή όπως την αποκαλούν τοπικά η Έξω Μάνη. Ο διαχωρισμός αυτός διακρίνεται και στα επίθετα των κατοίκων, όπου της μεν Λακωνικής Μάνης καταλήγουν σε -άκος και στη Μεσσηνιακή Μάνη σε -έας.

Η περιοχή της Μάνης περιλαμβάνει τις άλλοτε επαρχίες του Γυθείου και Οιτύλου της Λακωνίας. Η συνολική της έκταση φθάνει τα 1800 τ.χλμ. επί συνολικού μήκους 75 χλμ. και μέγιστου πλάτους 28 χλμ. που καταλήγει στο Ακρωτήριο Ταίναρο, με σπονδυλική στήλη το όρος Ταΰγετος και ψηλότερη κορυφή τον Προφήτη Ηλία (2.404 μ.). Ο συνολικός πληθυσμός της το 1961 έφθανε τους 20.300 κατοίκους, που ζούσαν σε 150 περίπου οικισμούς.

Σήμερα, μετά τη διοικητική αναδιοργάνωση Καλλικράτης (2011), η περιοχή της Μάνης αποτελείται από τους δήμους Δυτικής Μάνης, με έδρα την Καρδαμύλη, και Ανατολικής Μάνης, με έδρα το Γύθειο και ιστορική έδρα την Αρεόπολη.

Ο δήμος Δυτικής Μάνης ανήκει στην Π.Ε. Μεσσηνίας (πρώην νομό Μεσσηνίας) και προέκυψε από τη συνένωση των (καποδιστριακών) Μεσσηνιακών δήμων Λεύκτρου και Αβίας. Ο δήμος Ανατολικής Μάνης ανήκει στην Π.Ε. Λακωνίας (πρώην νομό Λακωνίας) και προέκυψε από τη συνένωση των Λακωνικών δήμων ΣμήνουςΓυθείουΟιτύλου και Ανατολικής Μάνης.

Η Μάνη δυτικά βρέχεται από το Μεσσηνιακό κόλπο και ανατολικά από το Λακωνικό κόλπο. Περιλαμβάνει τμήματα της Μεσσηνίας και Λακωνίας. Νότιο άκρο της είναι το Ακρωτήριο Ταίναρο, το νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Βόρειο όριό της είναι στην πλευρά της Μεσσηνίας ο οικισμός Βέργα, στα νοτιοανατολικά προάστια της Καλαμάτας και στην πλευρά της Λακωνίας μερικά χιλιόμετρα νότια της Σπάρτης. Το Γύθειο αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη της Μάνης, που νοτιότερα αποτελείται κυρίως από μικρότερους διάσπαρτους οικισμούς.

Η περιοχή αποτελούσε μια διοικητικά αυτόνομη, πολιτισμικά συμπαγή, ιστορικά και οικιστικά ξεχωριστή περιοχή στα χρόνια του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία. Η διοικητική ενότητα διατηρήθηκε και μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, αρχικά ως ξεχωριστός νομός και στη συνέχεια ως τμήμα του Νομού Λακωνίας, μέχρι το 1937 που με νόμο [1] της κυβέρνησης Μεταξά το βόρειο τμήμα της Δυτικής Μάνης (Έξω Μάνη), αποσπάστηκε από την επαρχία Οιτύλου Λακωνίας και προσαρτήθηκε στην επαρχία Καλαμών του Νομού Μεσσηνίας. Ο σκοπός της προσάρτησης αυτής ήταν η διοικητική διαίρεση του ενιαίου των Μανιατών για την αποδυνάμωση της σκληροτράχηλης κοινωνίας, που από την αρχή της ίδρυσης του νέου Ελληνικού κράτους αντιστέκονταν στο να υποταχθούν στην κυβέρνηση του ελληνικού κράτους. (Περισσότερα στην ενότητα Το ενιαίο και αδιαίρετο της Μάνης.)

Πρόκειται για μια περιοχή κυρίως ορεινή, με άνυδρο και άγονο έδαφος, με κλίμα τραχύ το χειμώνα και πολύ θερμό το καλοκαίρι, πολύ αραιοκατοικημένη σήμερα.

Πηγή: Wikipedia

 
Εύβοια Στενή Δίρφη Κύμη traveldiary cookosrider ταξιδεύοντας στην ελλάδα

ΕΥΒΟΙΑ, Μία μαγική διαδρομή

ΕΥΒΟΙΑ – Ταξιδεύουμε σε μία από τις ομορφότερες διαδρομές της Εύβοιας, αν όχι την ομορφότερη…
Ξεκίνησα λοιπόν από τη Χαλκίδα για μια διαδρομή στην καρδιά της Εύβοιας, μόλις 80 χιλιομέτρων. Μπορεί να ακούγεται μικρή η απόσταση, αλλά πιστέψτε με από ένα σημείο και μετά, το κάθε χιλιόμετρο αυτής της διαδρομής είναι ανεπανάληπτο..

Είναι ένας δρόμος γεμάτος απότομες και κλειστές στροφές, επικίνδυνες λακούβες σε κάποια σημεία, κάποιες πέτρες από κατολισθήσεις σε άλλα.. Όμως αυτός ο δρόμος είναι σμιλευμένος με τέτοιο αριστουργηματικό τρόπο που να αγκαλιάζει κάθε πτυχή αυτού του βουνού και να το συνδυάζει μάλιστα με τα χρώματα , τη φύση. Και με εναλλασόμενες εικόνες που προσφέρει από χιλιόμετρο σε χιλιόμετρο μια πολύπλευρη εμπειρία. Ξεκινάς ανεβαίνοντας στο βουνό μέσα από απότομες ανηφορικές φουρκέτες μέσα στα έλατα, φτάνεις στα 1100 μέτρα, και απλώνεται μπροστά σου το Αιγαίο!

Και όλα αυτά σε ένα βραχώδες σκληρό τοπίο, που αμέσως μετά πνίγεται πάλι στα έλατα. Και μετά από λίγο ο δρόμος θα στενέψει τόσο που δύο αυτοκίνητα δύσκολα θα χωρέσουν αν συναντηθούν. Και στη συνέχεια ανηφορίζεις πάλι με ανοιχτές στροφές και αρκετό γκάζι την τελευταία κορυφή πριν πάρεις τις τελευταίες κατηφόρες και φτάσεις στη θάλασσα.
____

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η επιβλητική Δίρφυς, το μεγάλο βουνό της Εύβοιας με την χαρακτηριστικά κωνική κορυφή που μοιάζει με ένα μικρό Φουτζιγιάμα, κρατάει στις απόκρημνες πλαγιές της έναν πλούτο από σπάνια, ενδημικά φυτά. Η Δίρφη, όπως αναφέρεται συχνότερα, είναι ένας ορεινός όγκος με έντονο ανάγλυφο και ιδιαίτερα απότομες πλαγιές γεμάτες επικίνδυνες σάρες, μεγάλα φαράγγια, πολλά ρυάκια, χειμάρρους και δασωμένους λόφους. Υψώνεται με μεγαλοπρέπεια στα κεντροανατολικά της Εύβοιας και η κατεύθυνση της είναι από τα βορειοδυτικά προς στα νοτιοανατολικά. Η Δίρφη ξεχωρίζει σαν ορεινός όγκος σε μία μακρόστενη οροσειρά μήκους 40 χιλιομέτρων που περιλαμβάνει και άλλα μικρότερα βουνά, όπως το Ξεροβούνι, την Σκοτεινή, την Αλοκτέρη, το Μαυροβούνι και το Ορτάρι. Στα βόρεια το βουνό πέφτει απότομα στο Αιγαίο, στα ανατολικά συνδέεται με το Ξηροβούνι και την Σκοτεινή, στα δυτικά απλώνεται σε μια επιμήκη χαμηλή οροσειρά που «σβήνει» ήρεμα μέχρι το ρέμα που εκβάλλει στον παραθαλάσσιο Λιμνιώνα και στα νότια καταλήγει σε ήρεμους λόφους και μικρές πεδιάδες. Ψηλότερη κορυφή της Δίρφης είναι η δίδυμη κορυφή Δέλφη που φτάνει τα 1.743 και τα 1.735 μέτρα. Σε αυτό το σημείο βρισκόταν στην αρχαιότητα το ιερό της Διρφύας Ήρας, καθώς το βουνό ήταν γνωστό σαν το αγαπημένο ησυχαστήριο της θεάς. Άλλες σημαντικές κορφές είναι η Πυξαριά (1.343 μ.), οι Πορτίτσες (1.168 μ.), το Τσαγκαράκι (1.117 μ.), η Συκά Ράχη (1.083 μ.), η Λεύκα (1.037 μ.) και η Τούρλα (1.000 μ.). Η Δίρφη είναι, μετά τα κρητικά βουνά, το ψηλότερο βουνό της νησιωτικής Ελλάδας. Τα πετρώματα της είναι κυρίως ασβεστολιθικά που συμπληρώνονται από λίγους σχιστόλιθους. Από τη Δίρφη ξεκινάνε τα δύο μεγάλα ποτάμια της Εύβοιας, ο Λήλας και ο Μεσσάπιος, αλλά και δεκάδες ακόμα μικρά ποτάμια και ρέματα, όπως το Στενιώτικο, του Καλυβίτσα, το Βαθύρεμα, των Καμπιών, του Καστανιά, το Λυκόρεμα, της Βοϊδοκλέφτρας, της Αγάλης, του Φουρνιά και της Κακομάρως. Στα νοτιοδυτικά του βουνού βρίσκεται το περίφημο φαράγγι της Αγάλης και στις νότιες πλαγιές απλώνεται το Αισθητικό Δάσος Στενής. Παρότι το υψόμετρο της Δίρφης είναι σχετικά χαμηλό, η ανάβαση στην κορυφή της είναι από τις πιο επίπονες κάτι που δεν οφείλεται μόνο στις μεγάλες κλίσεις. Το βουνό είναι τελείως εκτεθειμένο στους βορεινούς ανέμους και έτσι ακόμα και αν στα χαμηλά επικρατεί νηνεμία πιο ψηλά οι ανέμοι φυσούν μανιασμένα, κάτι που δυσκολεύει αρκετά το περπάτημα. Δεν είναι τυχαίο που κάθε χειμώνα η Δίρφη συγκεντρώνει μεγάλες ποσότητες χιονιού, καθώς είναι το πρώτο φράγμα που συναντούν στην χώρα μας οι βορειοανατολικοί ανέμοι. Εντούτοις είναι ένα απολαυστικό βουνό για εξερεύνηση και περπάτημα και αν φτάσετε στις ψηλότερες κορυφές του θα απολαύσετε μια μοναδική θέα.

Πλανητέρο - Ένας κρυφός παράδεισος

ΑΧΑΪΑ, Πλανητέρο – Ένας κρυφός παράδεισος

Ταξίδι στους κρυφούς θησαυρούς της Πελοποννήσου. Ταξιδεύουμε στο μαγευτικό πλατανόδασος του χωριού Πλανητέρο, μια ξεχωριστή εμπειρία συνδυασμού φύσης και διαδρομής. Στη συνέχεια ανακαλύπτουμε το χωματόδρομο που θα μας μεταφέρει στους εντυπωσιακούς καταρράκτες Ταξιαρχών. Το ταξίδι μας ολοκληρώνεται στo Ναύπλιο, αφού πρώτα διασχίσουμε τον στριφτερό Αχλαδόκαμπο και χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε ένα απρόοπτο σε μία από τις μηχανές μας..

Αν υπάρχει ένα μέρος που εκεί μπορείς να νιώσεις την αύρα του βουνού και την δροσιά που φέρνουν τα νερά που τρέχουν, αυτό είναι σίγουρα το Πλανητέρο.

Η ομορφιά του είναι διαχρονική. Το μαγευτικό δάσος με τα πλατάνια που λούζεται από τον Αροάνιο ποταμό αποτελεί σίγουρα έναν από τους κρυφούς θησαυρούς της Πελοποννήσου..

Το ταξίδι στο Πλανητέρο είναι μία ξεχωριστή εμπειρία συνδυασμού φύσης και διαδρομής. Βρίσκεται κοντά στα Καλάβρυτα και είναι ένα μέρος που όσοι αγαπούν τα ταξίδια στο βουνό πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφτούν.

Πηγή: Το δάσος με τα πλατάνια – Ένας κρυφός, ιερός παράδεισος στην Αχαΐα (video) | Patras Events

Με υψόμετρο 697 μέτρα και χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω από το πανέμορφο πλατανοδάσος των πηγών του Αροάνιου ποταμού, το Πλανητέρο είναι γνωστό για τους πολλούς νερόμυλους και τα ιχθυοτροφεία που διαθέτει.

Αν και λένε ότι κάθε εποχή είναι όμορφη στο Πλανητέρο, το καλοκαίρι και το Φθινόπωρο, το χωριό έχει ένα χρώμα αλλιώτικο. Το απίστευτο δάσος με τα υπεραινώβια πλατάνια (σε κάποια παλιά η διάμετρος του κορμού φτάνει τα 4 μέτρα), οι νεροτριβές -η μια από τις οποίες ακόμα λειτουργεί -και οι πηγές του Αροάνιου ποταμού με τα νερά που αναβλύζουν μέσα από τα βράχια κάνουν το Πλανητέρο αγαπημένο προορισμό ακόμη και για μονοήμερη εκδρομή.

Η περιοχή του Πλανητέρου βρίσκεται εντός της περιοχής Natura 2000 «Όρος Χελμός και ύδατα Στυγός». Το μεγαλύτερο μέρος του πλατανόδασους ανήκει στο δασαρχείο Καλαβρύτων και στην ένωση Μύλων, Νεροτριβών και Ιχθυοτροφείων του Πλανητέρου.

Στο Πλανητέρο υπάρχουν ταβέρνες που λειτουργούν γύρω από τις πηγές. Σε αυτές τις ταβέρνες θα φάτε κυρίως πέστροφα. Ψητή, τηγανιτή, ή σοταρισμένη με φρέσκο βούτυρο και αμύγδαλα (συγκλονιστική γεύση), δεν υπάρχει περίπτωση, να μην χαμογελάσετε από ευχαρίστηση. Μάλιστα δύο από τις ταβέρνες διαθέτουν δικά τους ιχθυοτροφεία, όπου μπορείτε να δείτε και πώς γίνεται η αλίευση του ψαριού.

Αφού φάτε, επισκεφθείτε τον παραδοσιακό νερόμυλο και κατεβείτε στο υπέροχο πλατανόδασος. Από το Πλανητέρο, ξεκινούν ενδιαφέροντα ορειβατικά μονοπάτια προς Ελατόφυτο, Μάζι (μισή ώρα) και Ντουρντουβάνα (6 ώρες). Eπίσης το μονοπάτι Ε4 προς Λουσούς (4 ώρες) και Καλάβρυτα (6,5 ώρες). Mέσα από την πλούσια βλάστηση διακρίνεται ψηλά το χωριό Άρμπουνας.

Ο Αροάνιος ποταμός σχηματίζεται στην περιοχή των χωριών Πλανητέρο και Άρμπουνα από νερά της λεκάνης του Φενεού που φθάνουν εδώ από καταβόθρες. Ενισχύεται από τα μικρότερα ρέματα Λαγκάδα και Χαλίκι και ρέει με νότια κατεύθυνση ώσπου να συναντηθεί με το Λάδωνα ποταμό. Το μήκος του είναι περίπου 10 χιλιόμετρα.

Το Πλανητέρο θα το βρείτε στα 25 χλμ. από τα Kαλάβρυτα, στο δρόμο που οδηγεί προς την Kλειτορία.

Πηγή: Πλανητέρο: Το πιο μαγευτικό πλατανόδασος της Ελλάδας σε ένα ασύγκριτης ομορφιάς χωριό | BOVARY

 

ΟΡΕΙΝΗ ΦΩΚΙΔΑ, Στο ιστορικό χωριό του Αθανασιου Διάκου

Ένα μονοήμερο ταξίδι αναψυχής στην Παύλιανη και τον Αθανάσιο Διάκο, μια περιήγηση στη Φωκίδα και τη Φθιώτιδα. Mαζί με την παρέα μου και ένα Vstrom 1000 θα σας μεταφέρω στα Βαρδούσια Όρη, ένα σύμπλεγμα βουνών νότια της Πίνδου. Πιο συγκεκριμένα στο βόρειο τμήμα της Γκιώνας, το υψηλότερο βουνό της Στερεάς Ελλάδας. Κάπου εκεί στο νομό Φθιώτιδας βρίσκεται ένα μέρος που σας έχω ξαναπάει, η Παύλιανη όπου θα κάνουμε μια στάση για καφέ και μετά θα ανηφορήσουμε για το χωριό του Αθανάσιου Διάκου. Πριν από αυτό θα σας δείξω και ένα σημαντικό καταρράκτη και αμέσως μια λίμνη που όλοι έχετε ακούσει…

Ο Αθανάσιος Διάκος, μέχρι το 1959 ονομαζόταν Άνω Μουσουνίτσα, είναι χωριό το οποίο υπάγεται στο Δήμο Δελφών του Νομού Φωκίδας. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων στην καρδιά της Ρούμελης. Ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 είναι 518 κάτοικοι.

Από τον Αθανάσιο Διάκο καταγόταν ο πατέρας του ήρωα της επανάστασης του 1821 Αθανασίου Διάκου, αν και αυτό δεν έχει τεκμηριωθεί. Το χωριό μετονομάστηκε από Άνω Μουσουνίτσα σε Αθανάσιο Διάκο το έτος 1959 σύμφωνα με φύλλο εφημερίδας της κυβερνήσεως της εποχής[1]. Στην πλατεία του χωριού δεσπόζει ο ανδριάντας του ήρωα που εγκαταστάθηκε εκεί από τον Πλαστήρα το 1922 προς τιμήν της επετείου των 100 χρόνων από την Επανάσταση του 1821, ώστε να τιμηθεί αφενός ο τόπος καταγωγής του ήρωα και αφετέρου μέρος των κατοίκων που μετείχε στο 5/42 σύνταγμα ευζώνων του Πλαστήρα ή σειτάν ασκέρ (το ασκέρι του διαβόλου), όπως ονομαζόταν από τους Τούρκους.

Το χωριό προσεγγίζεται είτε μέσω Άμφισσας και Λιδωρικίου είτε μέσω Αμφίκλειας και Παύλιανης.

Στον Αθανάσιο Διάκο υπάρχει από το 2009 Ιστορικό Μουσείο που στεγάζεται στο ανακαινισμένο κτίριο του χωριού.[2]



Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

Τοποθέτησα το ασύρματο τηλέφωνο στη θέση του.

 

Το αυτί πραγματικά να με καίει, πόση ώρα μιλάμε; Ένας θεός ξέρει με πόσα rads ποτίζουμε το κεφάλι μας κάθε μέρα.  Και μετά ακούστηκε ένας αυθόρμητος αναστεναγμός, σα να  ηθελα να βγάλω μια μαυρίλα από τα πνευμόνια μου, ίσως ετσι να ηρεμήσει και το μυαλό για μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια επί ώρες καρφωμένα σε χρώματα, γραμμές και νουμερα να καίνε από τη δοκιμασία που τα έβαλα για ακόμα μια μέρα..
 
Είναι το σημείο καμπής που όσο και να σου αρέσει η δουλειά σου, ο οργανισμός σου δυσκολεύεται να ανταπεξελθει. Ζητάει και αυτός μια λύτρωση, ένα γρήγορο έστω φευγιό σε ένα απομακρο καταφύγιο. Αλλά είναι και το ρημαδι το σώμα σου, μένει εκεί και τον κρατάει προσγειωμένο. Όχι όμως για πολύ. Αρκεί να κλείσεις για λίγο τα μάτια σου, να βυθιστεις σε ένα τεχνητό σκοτάδι, ένα κλικ πάνω η μουσική και εκεί ξεκινάει..
Και το ρημαδι το μυαλό πάει αμέσως εκεί. Σαν από ένστικτο, σαν μία αποθηκευμένη διεργασία τρισεκατομμυρίων συνάψειων στη λειτουργία του εγκεφάλου σου.
 
Και αμέσως αρχίζει η σύνθεση πάνω σε ένα χιλιοχρησιμοποιημενο καμβά που αντί να φθείρεται με τη χρήση, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πιο πλούσιος, καλύτερος σαν ένα παλιό κρασί..
 
Τα δάχτυλα σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι και σα να σε παίρνει ήδη η μυρωδιά της βενζίνης από τη βαλβίδα στο ντεπόζιτο. Ο ήχος των κλειδιών που βγήκαν από τη τσέπη. Όλα είναι στη θέση τους και όπως πρεπει. Όπως η καλή σου έχει φορέσει τα καλά της..η περλα της γυαλίζει στον δυνατό ήλιο γιατί δε θέλεις λαθρεπιβάτη τη σκόνη. Το σακίδιο περιμένει πάνω στη σέλα, το κλειδί γυρισμένο και μαγικά ένα γουργουρητο σε μαγεύει όπως οι Σειρήνες τον Οδυσσέα. Θέλεις να σε πάρουν μαζί τους.
 
Πριν καλά καλά ριξεις μια τελευταία ματιά στο χάρτη, ήδη τσαλακωνεις την απόδειξη στη τσέπη σου βιαστικά.  Θα χαιρετήσεις με χαμόγελο το τυπάκι στο βενζινάδικο και θα του πεις ότι φεύγεις.. Και το λες με ένα καμάρι, λες και άλλος δεν μπορεί. Αλλά μπορείς εσύ αυτο έχει σημασία.
 
Εκείνη τη στιγμή το μπορείς. Ξεκινάς..
 
Θα αφήσεις το κράνος για λίγο ανοιχτό, να σε χτυπήσει στο πρόσωπο ο αέρας, κι ας έχει κίνηση..δε σε νοιάζει, μέχρι που θα αρχίσουν όλα να αραιώνουν δίπλα σου..

 

Το τραγούδι των Thievery Corporation συμπληρώνει το σκηνικό όσο οι ρόδες σου μασουλανε με όρεξη το οδόστρωμα, μετρό προς μέτρο.. πίσω από τη μουσική σκέφτεσαι ήδη πόσο ευτυχισμένος είσαι που μπόρεσες πάλι να φύγεις μακριά. Το πού δεν έχει σημασία, και να ξεχάσεις κάποια διασταύρωση έχεις χάρτη, θα κάνεις και μερικά χιλιόμετρα μέχρι να βρεις ένα μέρος για να κάνεις αναστροφή. Και ας μπορούσες να το κάνεις και πριν. “Ωχ μωρέ αδερφέ, άσε να δούμε και πιο κάτω τί έχει..βιάζεσαι;”

Το πιο δυνατό κοκτέιλ τελικά δεν έχει αλκοόλ.. Έχει μυρωδιά, έχει στροφή, έχει αέρα να σε χτυπάει, έχει γουργουρητο ανάμεσα στα πόδια σου και εκρήξεις χρωμάτων στα μάτια σου να περνάνε δίπλα σου, μπροστά σου, από πάνω σου.. Και κάπου εκεί, μέσα στη νιρβάνα σου, εκεί που ανακαλύπτεις ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σου ακούς στην ενδοεπικοινωνια

 

 

“Μήτσο..ακούς;..ακούς ρε φίλε;..σήκω!”

 
Ανοίγεις σκιαγμένος τα μάτια σου. Μιά οθόνη συνεχίζει να σε κοιτάει, το στόρι στο παράθυρο κουνιέται ελαφρα – ο Νίκος άφησε ανοιχτα για να πάρει αέρα ο χώρος και έξω σήκωσε ένα αεράκι..
Ξαφνικά τα χρώματα και ο ηχος έχουν χαθεί, τη θέση τους πήραν άψυχα αντικείμενα.. μια καρέκλα, ένα τσούρμο από στυλό – ποιός τα χρησιμοποιεί όλα αυτά; ..αλλά, παράξενο πράγμα, η μυρωδιά της βενζίνης σου έχει μείνει.. λένε πως η οσμή είναι το καλύτερο διεγερτικό της μνήμης. Εδώ ισχύει και το αντίθετο.
 
“Σήκω ρε φίλε, πού ταξιδεύεις; Πάμε να φύγουμε, αρκετά δουλέψαμε σήμερα..”
 
Εγώ έχω ήδη φύγει αδερφέ μου, εδώ και ώρα…. Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

 

 

 

ΦΘΙΩΤΙΔΑ, Γοργοπόταμος-Αγόριανη

Βόλτα στο Γοργοπόταμο και την Αγόριανη

Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα αυτή τη βόλτα δεν είχα επιλέξει συγκεκριμένο προορισμό. Αν και η βροχή της προηγούμενης ημέρας είχε σταματήσει, ο ήλιος δεν ήταν αρκετός για να ανεβάσει έστω και λίγο τη θερμοκρασία, κάτι που το αισθανόμουν κυρίως στα χέρια. Και μόνο όμως το φώς του καθαρού ουρανού ήταν αρκετό για να νιώσω αυτό το συναίσθημα του “ναι ρε φίλε, βόλτα!” Τα μέρη που θα πάμε σε αυτό το ΄συντομο ταξίδι είναι ο Γοργοπόταμος με την ιστορική γέφυρα του και η Αγόριανη (ή Επτάλοφος), ένα ορεινό χωριό στην βορειοδυτική πλευρά του Παρνασσού. Το χωριό είναι πνιγμένο στο πράσινο ανάμεσα σε πλατάνια, κερασιές, φτελιές, αιωνόβια έλατα καθώς και πολλές πηγές και καταρράκτες με γάργαρα νερά, πέτρινα καλντερίμια που συνθέτουν ένα μοναδικό τοπίο σπάνιας ομορφιάς… Ελάτε μαζί μου..

ΜΑΓΝΗΣΙΑ, Βόλος-Πορταριά

Βόλος/Πορταριά: Στο βουνό των Κενταύρων

Από τα Τέμπη της Εύβοιας μέχρι το βουνό των Κενταύρων, μια διήμερη εκδρομή κάπου στον Οκτώβριο με άρωμα θάλασσας και βουνού! Στα τέλη οκτωβρίου ήμουν προσκεκλημένος της ΜΟΤΟ.ΛΕ.Β. (Μοτοσυκλετιστική Λέσχη Βόλου) στον εορατσμό των 35 χρόνων ζωής της. Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία να επισκεφτώ για ένα διήμερο τον αγαπημένο μου Βόλο ακολουθώντας μια διαδρομή που διέσχισε τη μισή Εύβοια και μέρος της Μαγνησίας..

Ευχαριστώ θερμά για τη βοήθεια τους τα παρακάτω κανάλια:

 

From Tempi, Euboea to the mountain of the Centaurs, a two-day excursion somewhere in October with the aroma of sea and mountain! At the end of October I was invited by MOTO.LEV (Volos Motorcycle Club) at the celebration of 35 years of life. So I got the opportunity to visit my beloved Volos for a two day trip following a route that crossed half of the Euboea island and part of Magnesia ..

 

Road trip στα Ζαγοροχώρια

Shadow
Slider

Road Trip στα Ζαγοροχώρια

Όποιος έχει βρεθεί στα Ζαγοροχώρια, σίγουρα θα έχει να πεί για την ανυπέρβλητη φυσική ομορφιά του τοπίου και τα υπέροχα χρώματα.

Αυτό θέλαμε να δούμε, και αφού ήπιαμε στα γρήγορα ένα πρωινό καφεδάκι ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε προς τα Ζαγοροχώρια. Η χθεσινή διαδρομή από τη Χαλκίδα μέχρι τα Ιωάννινα μας είχε κουράσει λίγο, αλλά ένας καλός ύπνος ήταν ότι έπρεπε για να γεμίσει και πάλι τις μπαταρίες μας.

Η διαδρομή περιλαμβάνει πολλά μέρη απίστευτης ομορφιάς της Πίνδου.. Θα περπατήσουμε πάνω στο πασίγνωστο Γεφύρι του Κόκκορη , θα απολαύσουμε ένα καλό πρωινό στους Κήπους ένα χωρίο το οποίο φημίζεται για τα γεφύρια και την αγάπη των κατοίκων του για τον καλλωπισμό των αυλών των σπιτών τους, θα περάσουμε από το Απολιθωμένο Δάσος, θα κρεμαστούμε στο Φαράγγι του Βίκου – το μεγαλύτερο σε πλάτος σε όλο τον κόσμο(!), θα φάμε στην Πίτα της Κικίτσας, θα περάσουμε τα βράχια και θα πιούμε ένα καφέ στο Πάπιγκο. Και μετά μια περιπετειώδης επιστροφή στα Ιωάννινα. Και την επομένη επιστροφή μέσω Καλαμπάκας στα Μετέωρα

Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους..