Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

Τοποθέτησα το ασύρματο τηλέφωνο στη θέση του.

 

Το αυτί πραγματικά να με καίει, πόση ώρα μιλάμε; Ένας θεός ξέρει με πόσα rads ποτίζουμε το κεφάλι μας κάθε μέρα.  Και μετά ακούστηκε ένας αυθόρμητος αναστεναγμός, σα να  ηθελα να βγάλω μια μαυρίλα από τα πνευμόνια μου, ίσως ετσι να ηρεμήσει και το μυαλό για μερικά δευτερόλεπτα. Τα μάτια επί ώρες καρφωμένα σε χρώματα, γραμμές και νουμερα να καίνε από τη δοκιμασία που τα έβαλα για ακόμα μια μέρα..
 
Είναι το σημείο καμπής που όσο και να σου αρέσει η δουλειά σου, ο οργανισμός σου δυσκολεύεται να ανταπεξελθει. Ζητάει και αυτός μια λύτρωση, ένα γρήγορο έστω φευγιό σε ένα απομακρο καταφύγιο. Αλλά είναι και το ρημαδι το σώμα σου, μένει εκεί και τον κρατάει προσγειωμένο. Όχι όμως για πολύ. Αρκεί να κλείσεις για λίγο τα μάτια σου, να βυθιστεις σε ένα τεχνητό σκοτάδι, ένα κλικ πάνω η μουσική και εκεί ξεκινάει..
Και το ρημαδι το μυαλό πάει αμέσως εκεί. Σαν από ένστικτο, σαν μία αποθηκευμένη διεργασία τρισεκατομμυρίων συνάψειων στη λειτουργία του εγκεφάλου σου.
 
Και αμέσως αρχίζει η σύνθεση πάνω σε ένα χιλιοχρησιμοποιημενο καμβά που αντί να φθείρεται με τη χρήση, όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται πιο πλούσιος, καλύτερος σαν ένα παλιό κρασί..
 
Τα δάχτυλα σταυρωμένα πίσω από το κεφάλι και σα να σε παίρνει ήδη η μυρωδιά της βενζίνης από τη βαλβίδα στο ντεπόζιτο. Ο ήχος των κλειδιών που βγήκαν από τη τσέπη. Όλα είναι στη θέση τους και όπως πρεπει. Όπως η καλή σου έχει φορέσει τα καλά της..η περλα της γυαλίζει στον δυνατό ήλιο γιατί δε θέλεις λαθρεπιβάτη τη σκόνη. Το σακίδιο περιμένει πάνω στη σέλα, το κλειδί γυρισμένο και μαγικά ένα γουργουρητο σε μαγεύει όπως οι Σειρήνες τον Οδυσσέα. Θέλεις να σε πάρουν μαζί τους.
 
Πριν καλά καλά ριξεις μια τελευταία ματιά στο χάρτη, ήδη τσαλακωνεις την απόδειξη στη τσέπη σου βιαστικά.  Θα χαιρετήσεις με χαμόγελο το τυπάκι στο βενζινάδικο και θα του πεις ότι φεύγεις.. Και το λες με ένα καμάρι, λες και άλλος δεν μπορεί. Αλλά μπορείς εσύ αυτο έχει σημασία.
 
Εκείνη τη στιγμή το μπορείς. Ξεκινάς..
 
Θα αφήσεις το κράνος για λίγο ανοιχτό, να σε χτυπήσει στο πρόσωπο ο αέρας, κι ας έχει κίνηση..δε σε νοιάζει, μέχρι που θα αρχίσουν όλα να αραιώνουν δίπλα σου..

 

Το τραγούδι των Thievery Corporation συμπληρώνει το σκηνικό όσο οι ρόδες σου μασουλανε με όρεξη το οδόστρωμα, μετρό προς μέτρο.. πίσω από τη μουσική σκέφτεσαι ήδη πόσο ευτυχισμένος είσαι που μπόρεσες πάλι να φύγεις μακριά. Το πού δεν έχει σημασία, και να ξεχάσεις κάποια διασταύρωση έχεις χάρτη, θα κάνεις και μερικά χιλιόμετρα μέχρι να βρεις ένα μέρος για να κάνεις αναστροφή. Και ας μπορούσες να το κάνεις και πριν. “Ωχ μωρέ αδερφέ, άσε να δούμε και πιο κάτω τί έχει..βιάζεσαι;”

Το πιο δυνατό κοκτέιλ τελικά δεν έχει αλκοόλ.. Έχει μυρωδιά, έχει στροφή, έχει αέρα να σε χτυπάει, έχει γουργουρητο ανάμεσα στα πόδια σου και εκρήξεις χρωμάτων στα μάτια σου να περνάνε δίπλα σου, μπροστά σου, από πάνω σου.. Και κάπου εκεί, μέσα στη νιρβάνα σου, εκεί που ανακαλύπτεις ανεξερεύνητες πτυχές του εαυτού σου ακούς στην ενδοεπικοινωνια

 

 

“Μήτσο..ακούς;..ακούς ρε φίλε;..σήκω!”

 
Ανοίγεις σκιαγμένος τα μάτια σου. Μιά οθόνη συνεχίζει να σε κοιτάει, το στόρι στο παράθυρο κουνιέται ελαφρα – ο Νίκος άφησε ανοιχτα για να πάρει αέρα ο χώρος και έξω σήκωσε ένα αεράκι..
Ξαφνικά τα χρώματα και ο ηχος έχουν χαθεί, τη θέση τους πήραν άψυχα αντικείμενα.. μια καρέκλα, ένα τσούρμο από στυλό – ποιός τα χρησιμοποιεί όλα αυτά; ..αλλά, παράξενο πράγμα, η μυρωδιά της βενζίνης σου έχει μείνει.. λένε πως η οσμή είναι το καλύτερο διεγερτικό της μνήμης. Εδώ ισχύει και το αντίθετο.
 
“Σήκω ρε φίλε, πού ταξιδεύεις; Πάμε να φύγουμε, αρκετά δουλέψαμε σήμερα..”
 
Εγώ έχω ήδη φύγει αδερφέ μου, εδώ και ώρα…. Τόσο απλά..Τόσο ταξιδιωτικά..

 

 

 

Road trip στα Ζαγοροχώρια

Shadow
Slider

Road Trip στα Ζαγοροχώρια

Όποιος έχει βρεθεί στα Ζαγοροχώρια, σίγουρα θα έχει να πεί για την ανυπέρβλητη φυσική ομορφιά του τοπίου και τα υπέροχα χρώματα.

Αυτό θέλαμε να δούμε, και αφού ήπιαμε στα γρήγορα ένα πρωινό καφεδάκι ξεκινήσαμε να ανηφορίζουμε προς τα Ζαγοροχώρια. Η χθεσινή διαδρομή από τη Χαλκίδα μέχρι τα Ιωάννινα μας είχε κουράσει λίγο, αλλά ένας καλός ύπνος ήταν ότι έπρεπε για να γεμίσει και πάλι τις μπαταρίες μας.

Η διαδρομή περιλαμβάνει πολλά μέρη απίστευτης ομορφιάς της Πίνδου.. Θα περπατήσουμε πάνω στο πασίγνωστο Γεφύρι του Κόκκορη , θα απολαύσουμε ένα καλό πρωινό στους Κήπους ένα χωρίο το οποίο φημίζεται για τα γεφύρια και την αγάπη των κατοίκων του για τον καλλωπισμό των αυλών των σπιτών τους, θα περάσουμε από το Απολιθωμένο Δάσος, θα κρεμαστούμε στο Φαράγγι του Βίκου – το μεγαλύτερο σε πλάτος σε όλο τον κόσμο(!), θα φάμε στην Πίτα της Κικίτσας, θα περάσουμε τα βράχια και θα πιούμε ένα καφέ στο Πάπιγκο. Και μετά μια περιπετειώδης επιστροφή στα Ιωάννινα. Και την επομένη επιστροφή μέσω Καλαμπάκας στα Μετέωρα

Οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους..